Peygamberimiz Aleyhisselâmın Ölüm Hastalığı Şiddetlendiğinde
Hz. Âişe derki: “Resûlullah Aleyhisselâmın yanında oturuyordum.
Resûlullah Aleyhisselâm Fâtıma'yı çağırttı .
Fâtıma yürüyerek geldi. Onun yürüyüşü Resûlullah Aleyhisselamın yürüyüşünü andırdı. [303]
Resûlullah Aleyhisselâm: 'Merhaba=Hoşgeldin kızım!' buyurduktan ve onu sağına veya soluna oturttuktan sonra, kendisine gizlice birşey söyledi.
Fâtıma ağladı. Sonra ona gizlice birşey daha söyledi. Bu defa Fâtıma güldü.
Ben, bu günkü gibi, gülmenin ağlamaya, sevinmenin üzülmeye bu derece yakın olduğunu görmemiştim !
Fâtıma'ya, bu ağlamasının ve gülmesinin sebebini sordum. 'Tutulduğu hastalığı neticesinde vefat edeceğini haberverdi. Buna ağladım.
Sonra, ev halkının kendisine ilk kavuşup katılanının ben olacağımı haber verince de güldüm!' dedi.”
Hz. Fâtıma vâlidemiz, vefat-ı Nebevîden altı ay sonra, ehl-i beyti içinde O’na ilk iltihak eden olmuştur.
1 İbn Sa'd, Tabakât, c:2, s.:247; Ahmed b. Hanbel, Müsned, c:6, s:282 ↩ metne dön
Kaynak: Herkul.org · Necdet İçel