BİRİNCİ BÖLÜM

GİRİŞ

Peygamberlerin mu’cizeleri gibi, çok önemli bir hususu anlatmaya başlamadan önce mu’cize kavramı üstünde biraz durmamız gerekmektedir. Zira, bu mevzuda az bir grup dahi olsa, ehl-i Sünnet vel Cemaat’a muhalif bazı görüşler ortaya koyabilmişlerdir. Özellikle, Modernizmanın etkisi altında kalan, batılı müsteşriklerin tesiri altında bulunan bazı ilâhiyatçıların, mu’cizeleri kabullenmekteki tereddütleri, böyle bir hususun üzerinde durmamıza ve kitap halinde neşretmemize sebebiyet vermiştir.

MU’CİZE

Mu‘cize, sözlükte “bir şeye güç yetirememek” anlamındaki acz kökünden türeyen mû’cizin (âciz bırakan) isim şeklidir.

Kur’an’da mû’cize kelimesi yer almamakla birlikte acz kökünden fiil ve sıfat kalıpları “âciz kalmak; güçsüz bırakmak; Allah’ın âyetlerini yalanlamak amacıyla yarışmak” mânalarında yirmi bir âyette geçer1

Hadislerde de mû’cize kelimesi görülmemekte, fakat acz kökünden türeyen çeşitli kavramlar sözlük anlamında kullanılmaktadır2

Kur’ân-ı Kerîm’de peygamberlerin Allah tarafından gönderilmiş gerçek elçiler olduğunu kanıtlayan hârikulâde olaylar çok defa âyet (âyât) kelimesiyle ifade edilmiştir.

Hz. Sâlih’in dişi devesi3, Hz. Mûsâ’nın asâsı ile parıltılı eli4, Hz. Îsâ’nın gösterdiği olağan üstü hadiseler5 ve inkârcıların peygamberlerden mû’cize talepleri genellikle bu kelime ile anlatılmıştır.

Ayrıca beyyine6, burhân, sultân7, hak8 ve furkān da9 Kur’an’da yer yer mû’cize anlamında kullanılmıştır.

Hadislerde de peygamberlik delilleri umumiyetle âyet kelimesiyle ifade edilmiştir.

Mu’cizenin tarifinde farklı farklı kayıtlar ve şartlar ifade edilmiştir. Kelam alimleri mu’cizenin tarifinde tam ittifak edemese de, hepsinin birleştiği şartlar da vardır.

Kaynak: Herkul.org · Necdet İçel