Ammar b. Yâsir İle Alakalı Gaybî İhbar
Mescid yapılırken herkes kerpiçleri birer birer taşıdığı halde, Ammar b. Yâsir biri kendisi, birisi de Peygamberimiz Aleyhisselâm için olmak üzere ikişer ikişer taşırken, Peygamberimiz Aleyhisselâm onu görüp tozlarını silkmiş ve:
“Ey Ammar! Sen ne için kerpiçleri arkadaşların gibi birer birer taşımıyorsun?” diye sormuş, o da: “Allah'tan, bunun ecrini diliyorum!” demişti.
Bunun üzerine, Peygamberimiz Aleyhisselâm onun sırtını sığamış ve “Ey Sümeyye'nin oğlu! Halkın bir ecri var, senin iki ecrin var!” buyurmuştur.
Ammar b. Yâsir güçlü bir zât olduğundan, kendisine ağır taşlardan ikişer ikişer, kerpiçlerden de taşıyamayacağı kadar yükledikleri zaman, Peygamberimiz Aleyhisselâma:
“Yâ Rasûlallah! Onlar kendilerinin taşıyamayacaklarını bana yüklüyoriar! Beni öldürecekler!” dedi.
Peygamberimiz Aleyhisselâm, eliyle onun tozlarını çırparken:
“Vâh Sümeyye'nin oğlu! Seni öldürecek onlar değiller! Seni ancak azgın, isyankâr bir cemaat öldürecektir! Ammar onları Cennet'e çağırır, onlarsa Ammar’ı ateşe (Cehennem'e) çağırırlar! Onun dünyadan en son içeceği de, bir içim sütten ibarettir!” buyurdu.
Ammar b. Yâsir: “Fitnelerden Allah'a sığınırım!” dedi.
Hz. Ali, mescid için herkesle birlikte kerpiç taşırken, ashabdan birzâtın kerpiçleri götürüp bıraktıkça eğilerek üstünü başını silkelemeye durduğunu görmüş ve:
“Mescidleri imar edenler, orada dikilmeyi, eğilmeyi, oturmayı âdet edinenlerle ve tozdan topraktan eğilmiş görülenlerle bir olmazlar!” recezini söylemişti.
Ammar b. Yâsir de, bunun kimin hakkında söylendiğini bilmeksizin, ezberleyip tekrarlamaya başlamıştı ki, bununla kendisine ta’riz ettiğini sanan zât, Ammar'ın yanına gelince:
“Ey Sümeyye'nin oğlu! Bugün söylediğini işittiğim sözü bir daha söylediğini işitirsem, şu değneği yüzüne vururum!” diyerek, elindeki değneği gösterdi.
Peygamberimiz Aleyhisselam, Ammar'a söylenilen sözü işitince; elini gözleri ile burnunun arasına koyup: “Ammar, benim iki gözümle burnum arasındaki deridir! (Yani, o benim derim gibidir. Ona vuran bana vurmuş olur)” buyurdu.
Ammar'a: “Sen Peygamberimiz Aleyhisselâmın kızmasına sebep oldun! Hakkımızda âyet inmesinden korkuyoruz!” dediler.
Ammar “Ben ona razıyım, bana kızsa da!” dedikten sonra: “Yâ Rasûlallah! Bana mı, yoksa ashabına mı kızdın?” diye sordu.
Peygamberimiz Aleyhisselâm: “Ne sana kızdım, ne de onlara!” buyurdu. Ammar, Peygamberimiz Aleyhisselâma: “Onlar kerpiçleri birer birer taşıyorlar, bana ise ikişer üçer yüklüyorlar!” diyerek şikâyetlendi.
1 Ebu'l-Fidâ, Nihâye, c.3, s.217; Ahmed b. Hanbel, Müsned, c.3, s.91; İbn İshak-İbn Hişam, Sîre, c.2, s.142-143; Zehebî, Siyer, c:1, s:303; Semhûdi, Vefâu'l-vefâ, c:1, s:329 ↩ volver al texto
Fuente: Herkul.org · Necdet İçel