Sellâm b. Mişkem'in Benî Nadîr Yahudîlerini Uyarışı

Peygamberimiz Aleyhisselâm; Medine'ye hicretinin otuzyedinci ayının başında, Rebiülevvel ayında, Cumartesi günü, yanında Hz. Ebu Bekir, Hz. Ömer, Hz. Ali, Zübeyrb. Avvam, Talha, Sa'd b. Muaz, Useyd b.Hudayr ve Sa'd b. Ubâde olduğu halde Küba mescidine gidip orada namaz kıldıktan sonra, Benî Nadîr Yahudilerinin yurduna gitti. Onları toplantı yerlerinde buldu, yanlarına oturdu.

Benî Nadîr Yahudîleri: “Olur ey Ebu'l-Kasım! İstediğin yardımı yaparız! Sen hele bir otur bakalım. Biz sana yemek yedirelim. Senin için bir derlenip toparlanalım” dediler.

Peygamberimiz Aleyhisselâm; Benî Nadîr Yahudilerinin evlerinden bir evin duvarının dibine oturdu. Hz. Ebu Bekir Peygamberimiz Aleyhisselâmın sağına, Hz. Ömer soluna, Hz. Ali de önüne oturdu. O sırada, Benî Nadîr Yahudîleri bir tenhaya çekilip Peygamberimiz Aleyhisselâmı öldürmeyi aralarında konuştular ve: “Siz onu şu bulunduğu halden daha elverişli bir halde asla bulamazsınız! Hemen şu evin damına çıkarak onun üzerine bir kaya atıp ondan bizi kurtaracak, rahata kavuşturacak kim var?” dediler.

Huyey b. Ahtab da: “Ey Yahudî topluluğu! Muhammed, ashabından on kişiyi bile bulmayan kimselerle yanınıza gelmiş bulunuyor.

Şimdi şu evin dibinde bulunduğu sırada damdan bir kaya parçasını bırakın, kendisini öldürün! O öldürülünce, Kureyşlilerden, onun yanına gelip katılmış olan yakın sahabileri dağılır giderler! Evs ve Hazrec'den, şurada müttefikleriniz olan kişiler kalır, bir gün gelir, onlara da istediğinizi yaparsınız!” dedi.

Benî Nadîr Yahudîlerinden biri olan Amr b. Cahhaş b. Ka'b: “Bu iş için ben varım Ben hemen evin damına çıkar, onun üzerine kaya parçasını atar, bırakırım!” dedi.

∞

Yahudî bilginlerinden Sellâm b. Mişkem: “Ey kavmim! Gelin, bu sefer bana itaat edip sözümü dinleyin de, tek, bütün devir boyunca bana karşı gelin! Vallahi siz böyle bir işe kalkışacak olursanız, bu ona vahiyle bildirilir! Biz bununla ancak kendimize yazık etmiş oluruz. Hem bu, onlarla bizim aramızdaki muahedeyi de bozar. Sakın böyle birşey yapmayın! Vallahi, eğer böyle birşey yapmaya kalkışacak olursanız, Yahudilerin köklerinin kazınmasını ve Müslümanların dini olan İslâmiyetin de yükselip Kıyamete kadar ayakta durmasını istemiş olursunuz!” dedi.

O sırada, Peygamberimiz Aleyhisselîmın üzerine atılmak üzere, büyük bir kaya parçası hazırlandı.

Amr b. Cahhaş; içlerinde Hz. Ebu Bekir, Hz. Ömer ve Hz. Ali'nin de bulunduğu bir topluluk arasında bulunduğu sırada Peygamberimiz Aleyhisselâmın üzerine bu kaya parçasını atmak için evin damına çıktı.

Cebrail Aleyhisselam Benî Nadîr Yahudîlerinin yapmayı tasarladıkları suikast haberini getirince, Peygamberimiz Aleyhisselâm oturduğu yerden acele bir haceti için davranır gibi kalkıverip, sezdirmeden Medine'nin yolunu tuttu.

Peygamberimiz Aleyhisselâm, oradan ayrılırken de, ashabına: “Ben gelinceye kadar yerinizden ayrılmayın!” buyurdu.

Ashab; Peygamberimiz Aleyhisselâmın ihtiyacını gidermek için kalktığını sanarak bir müddet konuştular, durdular. Fakat Peygamberimiz Aleyhisselâmın dönüşü gecikince, kendisini aramaya kalktılar.

Medine'den gelen bir adama rastlayıp sordular. Adam Peygamberimiz Aleyhisselâmı Medine'nin içinde gördüğünü söyleyince, oradan ayrılıp hemen Medine'ye geldiler.

Mescidde oturduğu sırada, Peygamberimiz Aleyhisselâmla buluştular. Hz. Ebu Bekir: “Yâ Rasûlallah! Sen hemen kalkıp gittin, sebebini anlayamadık?” dedi.

Peygamberimiz Aleyhisselam: “Yahudîler beni öldürmeyi tasarladılar! Allah bana bunu haber verince, kalktım!” buyurdu.

Yahudilerin kendisine ne yapmak istediklerini haber verdi ve Benî Nadîr Yahudileriyle çarpışmak için hazırlanmalarını emir buyurdu.

Benî Nadîr Yahudîleri ise: “Ebu'l-Kasım nerede tutulup kaldı ki?” diyerek söylenmeye başladılar.

Huyey b. Ahtab: “Ebu'l-Kasım acele etti. Halbuki biz onun dileğini yerine getirecek, kendisine yemek deyedirecektik!” dedi.1

Kaynak: Herkul.org · Necdet İçel